Τα τελευταία χρόνια μάθαμε να αντιδρούμε στα πράγματα με το αν μας συμφέρει, τι μας συμφέρει και πόσο μας συμφέρει. Έχουμε απομακρυνθεί αρκετά από έννοιες όπως αλληλεγγύη, αδελφοσύνη, ανθρωπιά και μάλιστα όσοι έχουν το θράσος να τις εκφέρουν, αντιμετωπίζονται κάπως ειρωνικά. Το βασικό μας συμφέρον λοιπόν είναι ό άνθρωπος και το περιβάλλον μας. Γιατί τίποτα απολύτως δεν έχει σημασία αν ξεχάσουμε όταν οι άνθρωποι δυστυχούν. 

Ας ασχοληθούμε έστω και την ύστατη στιγμή με το πραγματικό πρόβλημα των ανθρώπων, που δεν είναι άλλο από το να ζούμε χαρούμενοι σε έναν πλανήτη βιώσιμο. Η προπαγάνδα που λαμβάνει χώρα αυτές τις μέρες γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι πρωτοφανής, κατά τη γνώμη μου. Και είναι πραγματικά χυδαία. Έχουμε μια χυδαία εισβολή από έναν δικτάτορα, απέναντι σε μια χώρα, που έπαιξε τα παιχνίδια των άλλων παράφρονων χυδαίων, που για μια ακόμα φορά άφησαν μια χώρα πιόνι, στο έλεος του πολέμου. 

Ο ανταγωνισμός των μεγάλων χωρών είναι το πρόβλημα και οι λαοί υποφέρουμε από αυτό. Στο οικονομικό σύστημα που ζούμε αυτό είναι το μέλλον μας αν δεν το αλλάξουμε εμείς. Γιατί το ερώτημα μου είναι σταθερά αυτό, ως πότε οι άνθρωποι θα είμαστε έτοιμοι και διαθέσιμοι προς σφαγή;