Αυτός ήταν ο Μπόμπι. Ένας σκύλος όπως εκατομμύρια σκύλοι. Όμως για μένα ήταν ο φίλος μου. Αυτός που πρώτος, μπόρεσα να του μιλήσω ελεύθερα και να του εξηγήσω ότι, δεν είναι και τόσο ωραίο για ένα παιδί να μεγαλώνει μόνο του.

Ο Μπόμπι έζησε μαζί μου μόνο ενάμιση χρόνο αλλά ποτέ δεν έφυγε από την μνήμη και την καρδιά μου. Τον συνάντησα, ενώ πάλευε να ζήσει και μοιράστηκα μαζί του αυγά μάτια και γάλα, για να καταφέρει «να στυλωθεί», όπως έλεγε ο παππούς μου. 

Σύντομα θα σας πω όλη την ιστορία του.Ήταν σπουδαία, όπως η ιστορία όλων εξ άλλου σε αυτό τον κόσμο.